آفتابه لگن براى موسیقى، جارو براى نقاشى / کار متفاوت مشایخی در یک گالری۱۲۱۲ نظر

آفتابه لگن براى موسیقى، جارو براى نقاشى / کار متفاوت مشایخی در یک گالری

آفتابه لگن براى موسیقى، جارو براى نقاشى / کار متفاوت مشایخی در یک گالری

دور نخست پروفورمنس "آفتابه لگن هف‌ دس" اثر نادر مشایخى با رونمایی از نت‎های موسیقى این رهبر اركستر و نقاشی "هما ارکانی " و نمایش ویدئوآرت" افروز وزیرپور" عصر جمعه یازدهم اردیبهشت در گالری بوم برگزار شد.

استقبال جمع کثیری از علاقه‎مندان از این پروفورمنس که حتی دیدن و شنیدن آن را با دشواری همراه کرده بود نشان از آن داشت که نام‌های آشنا همیشه می‎توانند برای مخاطبان کنجکاوی‎برانگیز باشند و افراد مختلفی را با خود همراه کنند.

فضای بزرگ گالری بوم برای اجرای این رویداد به سه بخش تقسیم شده بود، در بخشی از گالری که فضای بزرگتری نیز داشت، نت‎های نادر مشایخی به نمایش گذاشته شده بود، حدود 10 تابلو که مشایخی به شیوه مشق خوشنویسی نت‏ها را با رنگ‎ها سیاه قرمز و بر زمینه‎ای کرم رنگ نوشته بود نوازندگان قطعات مربوط به خود را از روی آنها بنوازند.

نوازندگان علاوه بر آفتابه‎ و لگن‌های مسی از سازهاى فلوت، ویولن، درامز و سنج نیز براى خلق موسیقى اثر بهره مى بردند كه فضاى تجربه نشده و ناشنیده اى در موسیقى بود؛

بیش از هر چیز به نظر می‌رسد مشایخی با ارائه نت‌های قطعه مورد نظر خود به شکل تابلوهایی که حال و هوای خوشنویسی یا شاید به روال مرسوم نقاشی‎خط در آنها دیده می‌شود تلاش کرده باشد که پلی میان بخش شنیداری این پروفورمنس با بخش دیداری آن ایجاد کند. هرچند تنها پیوند بصری این دو بخش همان بصری بودن آنهاست و آنچه در پروفرومنس نقاشی از سوی هنرمند آن "هما ارکانی " ارائه شد شکل دیگری از نقاشی است.

آنچه از سوی مشایخی برای این قطعه موسیقی مورد تاکید قرار گرفته است استفاده از امکانات تکرار به عنوان یکی از دو جنبه دریافت و رسیدن از آن به عنصری به نام تغییر در این پروفورمنس است. عنصری که مشایخی معتقد است باعث تبدیل شنیدن به گوش دادن و دیدن به نگاه کردن می‏شود.

نقاشى با چشمان بسته با جارو و فرچه

اما از سوی دیگر گالری بوم به اجرای پروفورمنس نقاشی هما ارکانی اختصاص داشت. فضایی که با وجود جدا بودن از بخش موسیقی فاصله چندانی با آن نداشت و قرار بود نقاش با شنیدن موسیقی در فضایی مشترک با آن قرار گرفته و در واقع با استفاده از همان عنصر تکرار اثری متفاوت بیافریند هرچند ازدحام جمعیت پرشمار درون گالری بوم این کار را با دشواری‎هایی همراه کرده بود.

نقاشى با چشمان بسته توسط هما اركانى جذابیت این بخش را دو چندان كرده بود؛ موضوعی که خود می‎توانست علاقه‌مندان کنجکاو بیشتری را به تماشای این پرفورمنس بکشاند. ارکانی به عنوان نقاش و خالق این اثر با چشمانی بسته و با ابزاری مانند جارو و فرچه‎های مخصوص شستشو که پیش از این برای نقاش مورد استفاده قرار نگرفته است روی پارچه بوم با زمینه سیاه به خلق اثر خود پرداخت.

ضرب گرفتن روى بوم

ارکانی را با نقاشی‎های فیگوراتیو و گاه هایپر رئالیستی از زنان و مردان می‎شناسیم او در فضای این پروفورمنس به سراغ نوع دیگری از نقاشی رفته است که خود نیز آن را تجربه نکرده است. او کار خود را با پاشیدن رنگ سفید به بوم سیاه رنگش آغاز می‎کند عملی که در همان ابتدا زمزمه نام جکسون پوولاک را در میان حاضران بلند می‌کند اما آیا این واقعا تکرار کار یکی از بزرگترین نقاشان اکسپرسیونیسم انتزاعی جهان است؟

ارکانی زرد، سرخ و سیاه را به رنگ‎های پاشیده شده بر بوم اضافه می‌کند، او همراه با موسیقی بر تابلو ضرب می‌گیرد گویی می‎کوشد ذهنیاتش را با رنگ بر تابلو بنوازد، گاه خشمش را با رنگ به بوم می‎پاشد و گاه با مهر رنگ‎ها را نوازش می‏کند. رنگ‎ها یک به یک و در دو زمان چهل دقیقه‌ای کنار هم می‌نشینند تا تابلو در نهایت و با ممهور شدن به حروفی فارسی از جکسون پولاک فاصله بگیرد.

ارکانی اما خود معتقد است که در این اثر حذف دیدگاه کنونی هنرمند باعث شده است که او تجربیات و دستاوردهای پیشین خود را با بیانی انتزاعی به بوم منقل کند و در این راه با حذف عنصر بینایی از لامسه، شنوایی و بویایی کمک بگیرد.

یك ویدئو ضلع سوم مثلث

بخش سوم این رویداد به ویدئوآرت افروز وزیرپور اختصاص داشت، یک ویدئو که در فضایی سوررئال و با استفاده از تکرار سعی داشت موضوعاتی چون دروغ و هویت را بیان کرده و به این ترتیب مسیر موسیقی نادر مشایخی و نقاشی هما ارکانی را در فضایی متفاوت ادامه دهد.

عنوان "آفتابه لگن هف‌دس" به نظر می‎رسد به نوعی روزمرگی اشاره دارد و ابزار انتخاب براى موسیقى و نقاشى نیز در همین راستا برگزیده شده‎اند ابزاری دم دستی که حال قرار است به کار آفرینش هنری بیایند. شاید بتوان این انتخاب را نفی اهمیت ابزار از سوی هنرمندان برای کار هنری نلقی کرد، یا شاید هنرمند به عنوان خالق یک اثر می‎کوشد به مخاطب خود بگوید که او خالق است و توانایی خلق را به هر شکل ممکن؛ با ابزاری متفاوت و چشمانی بسته نیز دارد.

این پرفورمنس یک بار دیگر در جمعه 18 اردیبهشت ماه نیز اجرا خواهد شد و چه بسا در اجرای جدید تغییراتی در شکل ارائه پرفورمنس ایجاد شود.

5757